Categoriearchief: Dialect | Verhalen

Hieronder vind u verhalen in het Genemuider dialect.

IJsco

IJsco

As kiend al, was ie dol op ijsco,

wanneer ie die keerl met die kaerre zaag.

Dan vleug ie nor zien moeier toe…

Maer kriegn?.. was de grote vraag.

 

De venter, die belde der lustig op lös;

I-j ad ze wel van twiej cent.

Et waeter, dat leup et jochien deur de mond

Maer allient soaters, dan wörd’ie verwend.

 

Et was ummers vrogger zo’n erme boel;

dur völ nooit gien dubbeltien deur de guldn.

As in de winkel dat zwaerte boek weer lös ging..

Wat waarn er dan een schuldnn…!.

 

De schae ef ie laeter in e-aelt,

toe ie werkte en zelf gong beurnn.

As ie zien zin add, dan nam ie een iele grote,

door oefde i-j niet meer umme te zeurnn.

 

Now is ie wat older en nog gek op ijs.

Dat is altied zo ebleemm

Gien man mit een kerre of belle zie meer,

en iene van een cent, dat zu-j niet meer beleemm.

 

Fem van Zandwijk

Zinkend skip

bootde rotten em, met íene sprong

et skip verloaten

veur et onder gong

’t getuugde niet van moed

mær vege lief ered

en doornoa dan de vloed

de boeg, geketend, klampt

(et eufd nog nét boom waeter)

verkrampt em vast’

en zucht

et leste waeterkiepien vlucht

zonder gekaekel

al’ oop evestigd

op de leste stro-alm

of de zwakste skeakel…


Jannie Bakker

Lucky Kamara

Lucky(In het kader van de expositie over ‘Overlijden – 200 jaar Burgelijke Stand).

Het was op een rustige meidag dat wij samen met een köppeltien volk op het neie kerkhof stondn. Ek wiet niet, oe et oe verget, mer een kerkof ef altied iets mistroostig en et is er ook altied kold. Veur ons was een diep gat, een graf, en in dat graf was een kiste neer-eloatn. Lucky wörde begraeven. Lucky Kamara, een man uut Nigeria…
Nigeria, een werm, tropisch laand, woor de bossn altied grün bin en de zunne altied skient. Mer ook een laand woor dood en verderf heerst, woor evöchtn wörde en nog wört. Door was ie vandoan evlucht, um tenslotte in Gellemuun terechte te koom. Gellemuun, een uutoek van een vaek kold en wienderig laand.

In het AZC was ie terechte koom. Hoe lange i-j der ewoont ef? Gien iene wet et oast meer. Wat ie door edoan ef? …I-J was evangelist en sprak goeie woordn teegn aandere minsen. Zo ef ie door eleefd. Femilie ad ie niet. Tenminste, gien iene wus et en zelf ad ie et er nooit over.

Toen is ie ziek ewörn, of was ie al ziek? Wie zal et ook zeagn…. Tenslotte is ie estörven. Ienzem, verre van uus.

Een paer daegn laeter was de begraffenisse. Op iene van die daegn, toen ie boom eerde stond, ef een vriend van um uut et AZC zien zakbuukien ies eleezn…. Doorin stondn een paer tillefoonnummers… Die ef ie ebeld…. Vanuut de Chr. Geref. kerke ier is ie begraevn. Ds. Van Benthem ef de begraffenisse eleid.

Mer bi-j et kerkhof stondn wel een paer grote Duitse auwto’s: een Mercedes, een BMW. Het bleek, dat ie twiej bruurs in Duitsland ad woonn, die goeie baenen met een oog inkoom addn…. Die addn et door emaekt… Grote, pekzwerte mann, keurig in et pak. Met de kiste van Lucky veurop bin wi-j nor et graf egoan.

Die bruurs stondn der bi-j, toen de kiste zakte. Elk met een grote, zoemmde filmcamera. Veur eur olde moeier in Nigeria. Dan kon die zien, woor eur zeune laag, verteldn ze laeter in de ontvangstruumte van et AZC.

Veurdat we van et graf weggingn, vreug ds. Van Benthem mi-j, as zien olderlink, saemen met mekaere, in et engels et “Onze Vader” te bidden. Dat em wi-j toen edoan: —-And lead us not into temptation, but deliver us from evil. For thine is the kingdom and the power and the glory for ever and ever. Amen. Toen bin wi-j weggegoan.

Co Mateboer

De deuze met brievm

brieven‘Och, och’, aan de deerns vaeke ezucht, ‘och, och, moejer bewaert toch ook van alles’.

As ze eur ölpm met skonemaekn ærgerdn ze eur ieder joor weer stief. Deuzn vol olde troep (in eur oogn) stondn d’r op zolder, mær d’r moch nooit wat wæg-egooid wördn. Angstvallig öl moejer et in de gaetn en as ze prebeerdn wat noar et skuurtien te smokkeln dan bracht ze ’t weerumme noar de zolder, of de deerns mossn et zelf weerumme brengn. En of ze now al protesteerdn of niet, et ölp eur neks. Moejer bewaerde alles weer. En zo kwam et dat ze op et leste gien deuze meer lös deun, mær d’r mær gauw een uutgevrung skötteldoek overèn aeldn en em dan weer in et ukien van de zolder zettn. Mær niet meer over in zittn, over al die troep. Wie et langste leefde ad de mieste rotzo! Zo mossn ze d’r mær an goan stoan.

Wat de deerns niet wussn? Dat moejer soms stilliegies noar de zolder gong. D’r was een vaste trappe dus zie kon d’r nog best koomm. Tiedn zat ze dan in die deuzn te trækkn, want iedere deuze ad veur eur zo zien erinneregn. Iene deuze was d’r bi-j, woor ze ’t vaekste in zat te groffln: de deuze met brievm. Sommign van Beernd, toe eur jonge nog! Toen i-j ze skreef was ie in dienst. Ielemoale in Venlo ad ie eleegn, en as ie dan niet noar uus moch, skreef ie eur een brief. Zie kon d’r now nog van genietn, oe mooi ie skrievm kon, en ook van wat i-j skreef. Ja, zie wus wel, i-j kon beter skrievm as proatn. En zo ad ie toe ook al op pepier ezet wat ie kwiet wol. Soms dacht ze: Zo’k ze wæg gooin? Mær zie ad er nooit toe kunn koomm, en ad bi-j eur zelf edacht: ‘Wat gef ’t ook as de deerns ze laeter leezn? Dan wietn ze ook dat wi-j ook wel gæk met mekaere waarn. Dat geflekflooi en gekoeker wat er now bi-j liekt te eurn, as iederiene et ziet, dat deunn wi-j vrogger niet zo, mær misskien gaffe wi-j wel meer umme mekaere as die jongn van now!’

En dan al die aandere briefies! Van Willem, toe ie tiepm wol leern en noa een paer lessn d’r al weer spi-jzat van was: ‘Moejer, maa’k asjeblief van tieples of ?
‘k Viene d’r neks meer an!’ Nee, dacht ze, jochien, ie mochn d’r niet of. Zunde van ’t geld wat wi-j d’r veur betaeld aann.

Nog een briefien: ‘Moejer, ek eb oe vanmörn veur-e-leugn, ie waarn ook weer zo ni-jskierig. Ek oefde niet zo vrog noar ’t wærk, mær ek bin met een maegien uut. P.S Niet teegn de aandern zaegn eur! Klaas.’ Ja, door ad ze umme elachn. Zie wet et nog goed. Klaas met een maegien uut. Et wörde tied dat ie ies een vrouwe kreeg. Mær et was neks e wördn, die dag. Gelukkig was et laeter beter elukt en leek ie now gelukkig met zien Coba.

O, ja, dit briefien van Jan, die met eur Trijn etrouwd is. Vekaansieliefde. Staepelgæk op mekaere, toe en now nog! In die brief vreug ie of ie ies een keer moch koomm kennismaekn. Wat ad ze door teegnop ezien. Zo’n vremde over de vloere, mær et was allemoale goed ekoomm. Wat zal die Triene lachn as ze em laeter soms les. Moejer zag et al veur eur. Triene, de goebel.

Ook nog een klein briefien van Aaltien. Noa een rotdag lag et ’s oavmds onder de bèèdesprei. Wat aann de meidn weer evöchtn die dag. Bloed aann ze eur onder de naegels vandoan aeld. Op et leste ad ze ze an ’t wærk ezet. De iene noar buutn roetn lappm en de aander binn, en dezelfde roete, zodat ze mekaere an mossn kiekn. Now et duurde niet lange of zie lachtn weer teegn mekaere. Trijn was laeter bi-j eur ekoomm en ad ezegd: ‘Moejer, wi-j ebbm de dag wel verpest ein, mær et zal niet weer gebeurn!’ Over netuurlijk,  mær die Ale, die kon dat niet. Die draeide mær umme oe èn, as een ond umme zien stært. Ie mossn zelf beginn te proatn, aanders kwam d’r neks van. Miestal lag d’r dan, net as die oavmd, een briefien op bèède: ‘Moejer, bi-j niet kwoad meer,’k eb d’r spiet van!’ ‘Ja,’ dacht ze,  ‘allemoale jongn van de oldn’. Wat zat er een verskil in die karakters. Ook mær goed. Zie aann ’t goed ad met eur kienders en de angetrouwdn.’t Kon niet beter’, dacht ze!

De leste brief die deur eur vingers gong las ze, met troann in de oogn, nog ies over. Een brief van Beernd. Zien leste brief veur eur. I-j ad em eskreevm toen ie ziek was, en wus dat ie niet weer op kon knappm. Zelf ad ie em an eur egeevm, mær zie moch em pas lös maekn as ie d’r niet meer was. En zo was ’t ook gebeurd. Wat was ze bliede ewest met die brief. Toe ad ze ook weer emærkt dat aa’j sommige dingn beter kunn opskrievm dan uutspreekn. Die brief was eur dierbaar. Zie ad er Beernd zien leevm in eleezn. Over eur en de kienders ad ie eskreevm. Dat ze ’t saemm goed ad aann, mær dat ie, now ie zo ziek was, toch ook noar et einde kon verlangn. Dat ie eur allemoale in liefde over kon geevm. Zien geleufsleevm en zien verwachtige ad ie eur pries egeevm in disse brief.
Zie ad een ieleboel beter begreepm en d’r troost uut ekreegn.

Ook disse brief was in de deuze egoan. ‘Kienders’, dacht ze, ‘misskien ebbm jullie oe vaejer ook niet altied begreepm, mær aa’j laeter disse brief leezn zal et aanders weezn’. ‘ Mær,’ dacht moejer, ‘ebbm ze mi-j altied wel deur ad, wel esnapt woorumme aa’k ze zo vaeke, toe en now nog, waerskouwe veur bepoalde dingn?
‘k Deinke’t niet! Zo’k net as vaejer…?’

Toe moejer beneedn was pakte ze de penne en ’t skriefblok en skreef en skreef. Zie laegde disse brief en ook de leste brief van vaejer in eur kissien bi-j et trouwbukien.

‘Ziezo’, dacht ze ,’as ze laeter disse brievm viendn en leezn, oop ik dat ze een ieleboel dingn beter begriepm van eur oldn, en misskien ook woorumme eur moejer zovule bewaerde! Umdat et dingn van weerde veur eur waarn’.

 

JvD-F

Lombok

LombokkenSumatra…  Java…  Bali…  Lombok…  Sumba… Sumbawa… Flores… Timor…
De klasse met elf-  twaelfjorigen druunden et rijgien in koor op en ek… ek deu braaf mee.
Naemen van eilanden, wied wæg, an d’ aandere kaante van de wereld woor as ek wel nooit zol komen, maer: et was wel van ons!

INDIË WAS VAN ONS!

Et wörde oe met de paplepel in’egeuten, temeinsen op skoele.
Vaejer zee daa-w d’r niet eerlijk an’ekomen waren, maer dat was thuus en niet op skoele en wat de meester zee, was wooreid.

’t Waren vremde naemen  veur ons, die in de værste værte niet op Zwolle, Kaampen of Möppelt leken, dat was bekende kost. Dissende pruufden  wat mysterieus en ook ad de tongval wat magisch, wat onbestemds.
Iene sprung d’r veur mi-j drect uut.
Lombok!
Door kwamen de lombokken vandoan netuurlijk.
Arnhemse meisjes kwamen uut Arnhem, weesper moppen uut Weesp,
deemnter koeke uut Deemnter en lombokken uut Lombok… netuurlijk… dat kon oaste niet aanders.

De eerstvolgende lombok die a-k krege smaekte in mien kiendermundtien aanders, ’t Leek of de alve wereldreize d’r een bezunder aroma an ad mee’e- geven en ek pruufde um met andacht.
Ek waande mi-j op dat værre eiland Lombok, met zo’n lange lappe, sarong iette die zee de meester, umme de boek eknupt. Mien lange lechtblonde vlæchten bungelend op de rögge en maer lombokken eten, een paradijs veur een snoeierd zoas ekke.
Dat lechtblonde oor völ wat uut de toon, maer van oorværve aa-w toe nog nooit eurd.

Februari 1952.
Achter in de moand zo-k dærtiene wörn, wel gien kroenjoor en nog lange gien achttiene, maer toch wel bezunder.
Dat kump, mien oldste zuster ad al een posien verkierige en van eur vrijer zo-k vaste ook wel een kedoogien kriegen.

Sinds kört wörde d’r op skoele tractierd aa-j jorig waren.
Net noa de oorlog zat d’r dat veur de mieste kienders niet in, maer Nederlaand skærrelde in de bienen en alles wörde wat makkelijker, dus kon d-r now tractierd wörn.
Netuurlijk was door een bepoald budget veur, ’t mos niet te gæk wörn.
Twie weken a-k al edubt en of’eweugen en ek kwame d’r maer niet uut.

Ie adden lombokken veur twieëndertig cent per ons, iele lækkeren met sukela- of avvekoatsmaek, of mocca, maer nogal priezig dus.
D’r waren ook aanderen, goedkoperen en een bietien kleiner. Dissende waren maer twie dubbelties per ons, dat skeelde dus een slok op de börrel.
Aa-k de duren keuze mochten alle gæssen d-r maer iene pakken, maer aa-k tot de twiede keuze besleute, dan mochten ze d’r twieë.
Ek krege geld van moejer mee en ek kochte een grote puntbuul met zeker dærtig lombokken.
Veertien kienders en de meester netuurlijk.
Wi-j waren in 1945 met meer dan veertig leerlingen in de eerste klasse e’stærd, maer in die zeuven joor waren d’r iel wat blieven zitten en ook wel deur’estroomd. D’r was dus nog maer een klein köppeltien over… dærtig was genog!

Tot op de dag van vandaege e-k spiet van mien beslissige.
’t Leek wel royaal… twie lombokken, maer zie waren lange niet zo lækker as de duren, zie smaekten maelderig en… iederiene wus dat et de goedkoperen waren.
’t Zinde mi-j neks… ek ad et verkierd edoan.
‘k Ad kloorbliekelijk toe al een dure smaek.

Roem veertig joor laeter maekten wi-j een reize noar et værre oosten.
Sumatra… Java… Bali…
Lombok e-w niet aeld.
‘k Zage ook nærns lombokken te koop, maer intussentied wiet ‘k ook beter.
De van Mellefebrieken stonden ier… in Nederlaand.

Somstieds, aa-k bosskoppen doe loop ‘k langs een skap met alleraande aandgemaekte snoeieri-je. Bonbons… truffels… amandelbonen en ook van die grote, vierkaante, beigeachtige lombokken, zie smölten oe op de tonge.
’t Waeter löp mi-j dan deur de mond en vaeke kan ‘k de verleidige niet weer- stoan.
D’r zitten d’r miestal zo-n zestiene in een cellofain zækkien.
Ek kope twie buulties, twieëndærtig is wel genog.
Bi-j de kassa skrek ‘k mi-j ’t aepezoer en beseffe da-k nog altied een dure smaek ebbe!

 

Riek van der Wulp-Heutink

De veerman

Veerman5Ek stoa te kiekn. Nor de keet te kiekn.

Gistern ook al en en mörn stoa’k nog, altied.

Wiet ie woorumme?

Dat is gien leuk veraal.

Ak der an denke, dan zo’k een kleur kun kriegn,

Mer dat kan niet, ek bin van brons.

Mer eingenluk denk ek der altied an. Ek kan niet aanders.

Mien veraal?

Dat zaak oe mer vertellen, veuruit. Dan wiet ie’t.

 

Ek bin veerman ewest, altied al ewest.

Altied vaerdek ien en weer, ien en weer. Van d’iene kaant nor d’aandere.

Mer toen ek jonk was, zo rond de 20, kreek un eugien op un meisien, die as op de Keet woonde. Ek wörde staepel op eur.

As ze van de Keet ofkwam en over et Keediekien nor et veeruus toe fieste, dan probeerd’ek altied veur de wal te ween um eur eem te zien.

Ek trök dan dan zo ert as ek kon an de klosse, mer ek was altied te laete!

’t Ienigste wat ak dan nog kon doen, was de aand nor eur opsteekn.

Zie zwaaide dan terugge.

Mer verder kwaam ek nooit. Altied was der wat. Dan kwam der un skip an, door aak veur mos wachtn. Dan een boer met een waegn die vanof de Noorde kwam ansukkeln en door aak op mos wachtn. Dan proaters, die mi-j opölndn.

Iens te laete, altied te laete. Veur aak der was, was ze al weer weg.

Eur smalle rugge en eur waeiende blonde oor was et leste da’k zaag.

Dan keek ek mer weer nor de Keet. Door woonde ze, door tussen de boom.

Zo gingn de joorn en. Zie woonde door en ek vaerde mer ien en weer.

Mer ek keek zowat nergens aanders meer noar.

Ek bin der old bi-j ewörn.

Toe’k leste niet meer kon, em ze un beeld van mi-j emaekt en zo stoak door mer te kiekn, dag in dag uut.

Old en krom.

Mer of dat maegien nog op de Keet woont? Ek wiet et niet meer.

Wie zal et zaegn. Ek zie eur nooit meer.

Misskien stet er wel op de Keet un beeltien van un maegien, dat kek nor de pont.

De pont, die mer ien en weer vaert.

 

CM

Menu

Buizerd

Zo, dat is weer binn,

“Goeie bekomst’, zeak dan mer teegn mijzelf.

Aanders dut et gien ien aanders.

Ek kan der now wel weer eem teegn an.

Ja, aak un keer un lekker möltien binn eb, dan ek veureerst neks meer neudig.

Zeldn zo’n lekkere muus ad..

Ek kon pruuvn, dat ie lekker vollevreetn was.

Dekke peuties veur en achter, lekkere dermpies in zien buukien en de butties kon’k wel ofzoegn.

Ja, i-j spertelde wel eem teegn, mer dat doen ze allemoale.

Dat is goed: dan skuumt et bloed lekkerder deur et baellegien.

Now zit ek op mien pöltien en bin tevreden.

En as ìe der an toen bin:

”Eet smaekeluk”.

 

CM (Foto: fotoclub Genemuiden)

Ondergoande zunne

avondopname

De muu-geskeenn zunne

zingt eur zwaenezaank

en löt eur zæchies zakken

in et Værkensgat

 

Eur taek volbracht;

zie draegt de macht

now over an de nacht

 

door noadert al et duuster

dat licht en lucht benemp

en zonder sjeu of luuster

de scepter overnemp

 

een leste stroale as een leste lach

dan wint de nacht et van de dag…

 

Jannie Bakker 

Groffelen

 

Ek kenne een man die as zien vrouwe altied twie keer belt op eur mobiele tillefoon.

De eerste keer löt ie em een keer of drie, viere overgoan en dan verbrek ie de oproep. I-j skinkt dan even een kop koffie in, of i-j aelt even ni-je skeermessies of i-j redt zien auto deur de wasstroate, körtumme: i-j get even deur met woor as ie mee bezig was en noa ien of twie menuten belt ie zien vrouwe weer. Die vervolgens de tillefoon metiene opnemp.

Die man kent zien vrouwe.

I-j kent volgens mi-j alle vrouwen, want ék kon die vrouwe wezen, al is í-j mien man níet.

I-j wet dat, as een vrouwe eurt dat eur mobiele tillefoon overget, ze eerst de tasse van eur skolder muut loaten glieren, met íene aand die tasse vaste muut ollen en met de aandere de rits lös muut trækken en vervolgens in alle vækkies van die tasse muut groffelen um die rinkelende tillefoon te vienden tussen de pepieren zældukies, de pærreplu, de oorelestiekies van eur kleindochters, de bioscoopkèùrties van veurige moand, eur gezinspottemenee, drie lippenstiften en een lippenbalsem en de tegoedbonne van een kledingzaeke. Dat duurt gewoon even en die man gunt zien vrouwe die tied. I-j belt wel even weer as zie die tillefoon evunden ef. Och, waren alle mannen mær zo!

Lees verder